| Het leven van een dierenartsassistente |
Door Suzanne de Vos
Assistente Veterinair Centrum
Verdriet...
Mensen zijn vaak jaloers op mijn beroep.
Op verjaardagen en andere feestjes hebben mensen altijd wel iets te vragen over mijn werk en als ik daar dan met al mijn passie over vertel, zuchten ze weer hoe jaloers ze zijn dat ik elke dag met zoveel plezier aan mijn werkdag kan beginnen.
Ik heb zeker het geluk dat ik van mijn hobby ook mijn werk heb kunnen maken en dat ik constant mijn dagen vul met mijn liefde voor dieren, maar ook zeker niet te vergeten met de liefde die de baasjes voelen voor hun huisdier.
 En juist dit zorgt ervoor dat je dag niet alleen maar plezier is. Er komt helaas ook heel veel verdriet bij kijken en je weet dat je moet proberen om dit een plekje te geven omdat je dit werk anders niet kan volhouden.
Dit is alleen niet altijd even gemakkelijk. Soms zie je hele verdrietige baasjes omdat hun huisdier iets heel ellendigs heeft meegemaakt, maar kunnen ze weer helemaal opgelapt worden door de dierenarts en de goede zorgen thuis van hun eigenaar. Dit zijn de momenten dat je weet waar je het voor doet en waardoor je het werk ook volhoudt.
Maar helaas zijn er ook huisdieren die ondanks de hele goede zorgen van dierenarts, assistente en eigenaar ons toch verlaten, soms uit zichzelf, maar vaak omdat het baasje de moelijke beslissing moet nemen om voor hun lieve huisdier het beste te doen en de pijn te laten stoppen.
Soms is dit terwijl baasje en huisdier elkaar al vele jaren gezelschap hebben gehouden en het bejaarde lichaam is uitgeput. Maar soms ook als, hoe oneerlijk het ook is, het diertje op jonge leeftijd al ernstig ziek wordt of een ernstig ongeluk heeft gehad.
Hoe dan ook, aangezien je als assistente het lief en leed deelt met huisdier en hun baasjes en je veel mensen toch best goed kent omdat je toch hun aanspreekpunt bent, kan het ons ook veel verdriet bezorgen om deze mensen te zien met pijn en verdiet omdat ze net hun allerliefste maatje hebben achtergelaten en weten dat ze thuiskomen en hij of zij daar niet meer zal zijn.
Tegen al deze mensen wil ik zeggen: ook al zie je bij ons geen tranen over onze wangen rollen, de tranen prikken regelmatig in onze ogen, wetend dat dat huisdier nooit meer kwispelend de praktijk in komt en een lebber over je gezicht geeft of probeert de koekjespot te plunderen, terwijl de eigenaar alleen maar kan lachen of juist de beestjes die zich plat op de vloer leggen om maar niet naar binnen te hoeven bij de dierenarts, de katten die alles toelaten of die zich juist tegen alles verzetten en ook alle andere huisdieren die altijd wel weer iets speciaals van onze dag maken.
Wij, als assistentes van de dierenarts, hebben zeker het mooiste beroep maar niet zonder verdriet. En al deze dieren zullen altijd een speciaal plekje hebben in ons assistentenhart! |
