De meest voorkomende hartaandoening bij de kat is de zogenaamde hypertrofische cardiomyopathie (HCM). Bij deze hartziekte wordt de hartspierwand steeds dikker en neemt de hartfrequentie (snelheid waarmee het hart klopt) steeds meer toe. Uiteindelijk zal de hartspierwand zo dik zijn en zo snel kloppen dat het bloed niet meer effectief rondgepompt kan worden.
Met name in stresssituaties krijgt de kat problemen: duidelijke benauwdheid (met open bek ademen, heel geforceerd ademhalen waarbij de buikwand zelfs gaat meebewegen) wat uiteindelijk in een gevorderd stadium tot de dood kan leiden. Tot een bepaald stadium is deze ziekte lastig voor een eigenaar te herkennen. Je merkt het niet meteen omdat het hart in eerste instantie nog goed kan compenseren.
 |
De dierenarts echter kan tijdens de jaarlijkse controle bij de inenting soms toch al afwijkingen constateren. Bijvoorbeeld een veel te snelle pols, een hartruis (niet altijd het geval bij HCM) of tijdens het onderzoek met open bekje ademen. Deze symptomen bevestigen de diagnose nog niet maar maken de kat wel verdacht van een hartprobleem. |
| Onderzoek m.b.v. een echo |
De volgende stap is het maken van een echo van het hart waarbij hartspierwanddikte op te meten. Op de foto’s kunt u zien hoe dit in zijn werk gaat. Vooraf wordt er een klein stukje vacht achter de rechter voorpoot is weggeschoren. De kat ligt in rechterzijligging op een speciale zachte tafel met opening. Vanaf de rechter kant wordt dan een echo gemaakt en worden er metingen verricht. Zo kan heel precies worden vastgesteld hoe de conditie van het hart van de kat is.
De eigenaar mag altijd bij dit echografisch onderzoek aanwezig zijn en de kat zoveel mogelijk geruststellen. Uiteraard krijgt het dier geen roesje of narcose voor dit onderzoek. Zodra de diagnose is bevestigd zal het dier worden behandeld voor dit probleem.
Met medicijnen kan de hartslag weer rustiger worden en krijgt het hart dus meer tijd om het bloed goed rond te pompen. Afhankelijk van het stadium waarin de hartspierziekte wordt ontdekt zal het dier met de medicijnen een duidelijk verbeterde levensverwachting hebben.
Bij bepaalde kattenrassen komt dit probleem meer voor. Bijvoorbeeld de American Shorthair, de Maine Coon, en de Ragdoll zijn erfelijk belast met deze hartspierziekte. We willen benadrukken dat deze lijst niet compleet is en dat ook bij de Europese Korthaar deze ziekte regelmatig wordt aangetoond. De hartaandoening komt niet alleen bij oudere katten voor, hij kan zich ook openbaren bij jongere dieren.
Een verdikking van de hartspierwand kunnen we ook bij katten met afwijking van de schildklier zien (hyperthyreoïdie).
Als u aan de hand van dit artikel vragen heeft kunt u altijd contact opnemen met een van onze klinieken. |
