Deze afkorting is afgeleid uit
de Engelse taal en betekent: Inflammatory Bowel Disease.
Bij deze ziekte spreekt men van een ontsteking in de wand van het maagdarmkanaal.
De ontsteking kan in de maag, de dunne darm en/of dikke darm zitten.
De meest voorkomende symptomen zijn dan ook braken, diarree en vermageren.
| IBD patiënten op het spreekuur |
Regelmatig krijgen we katten met maagdarmklachten op ons spreekuur. In
het algemeen is een eenvoudige korte behandeling met medicijnen en een
dieetadvies voldoende. Een klein deel van de patienten blijft problemen
houden. Soms treedt er geheel geen genezing op. Soms komen de symptomen
weer terug na de therapie.
Vaak zijn de dieren niet ziek, maar na een
tijdje vermageren ze wel. Dit worden voor de dierenarts ingewikkelde
patienten. Maar tegelijk een uitdaging om de dieren voor het verdere leven
te genezen.
Bij deze ziekte ontstaat er door een (vaak onbekende) oorzaak een ontstekingsreactie
in de darmwand. Dit is vaak een immunologische reactie ten gevolge van allergie.
Door deze reactie komen er weer stoffen in de darmwand vrij, die opnieuw
zwelling kunnen geven.
| Het maagdarmkanaal zal nu niet meer goed
kunnen functioneren. De ernst van de ontsteking en de plaats waar deze zich
bevindt zullen de symptomen veroorzaken. Meest voorkomend is het vermageren
door chronisch braken en/of diarree. Vaak hebben de dieren buikpijn en geen
eetlust. Bloed in de ontlasting en veel persen met de stoelgang kan voorkomen. |
|
Normale darmwand |
|
Sterk verdikte darmwand, zoals bij IBD.
Zeer veel ontstekingscellen aanwezig
|
Het stellen van de uiteindelijke diagnose is lastig. Allereerst moeten met
behulp van onderzoek andere ziekten, die gelijkwaardige symptomen kunnen
geven, uitgesloten worden. Je kan denken aan heftige bacteriële en/of parasitaire
infecties. Een slecht werkende alvleesklier, tumoren of voorwerpen in het
maagdarmkanaal kunnen deze problemen geven. Pure voedingsallergie of
voedingsintolerantie is een mogelijkheid.
Soms ontstaan maagdarmklachten door ziekten van andere organen (nieren, lever, schildklier).
De hiervoor genoemde opsomming van organen is niet volledig, maar in het algemeen zal de dierenarts
vele andere oorzaken moeten uitsluiten.
De uiteindelijke diagnose kan gesteld worden met een darmbiopt. Het probleem
is, dat dit redelijk ingrijpend is en we meestal dezelfde uitslag krijgen
(veel ontstekingscellen, voornamelijk eosinofielen en lymfocyten in de darmwand).
Bij ernstige verdenking op tumoren is een biopsie altijd aan te bevelen.
In onze praktijk starten we vaak na uitgebreid onderzoek (zonder darmbiopt)
een behandeling tegen IBD.
In het begin gebruiken we een combinatie van medicijnen en voer. Bij een
goed resultaat bouwen we de medicijnen af.
- dieet: we geven altijd een
hypo-allergeen dieet.
Allergie en voedselintolerantie zijn een bekende oorzaak
voor IBD. Toevoeging van ontstekingremmende vetzuren is nuttig.
Bij sterke vermagering toevoegen van extra kleine vetten, die zonder vertering in het
bloed opgenomen kunnen worden en dan snel energie geven.
- medicijnen: combinatie van
prednisolon met antibiotica (vaak metridazol).
De IBD-patienten worden daarna zeer regelmatig door de dierenarts gecontroleerd.
Zijn er geen goede resultaten, dan is het soms nodig zwaardere medicijnen
te geven of de dosis te verhogen. Gelukkig gaat het in de meeste gevallen
erg goed. De medicijnen worden afgebouwd en meerdere patiënten blijven
goed met uitsluitend een hypo-allergeen dieet. Andere dieren zullen soms
levenslang op een lage dosering van medicijnen moeten blijven.
De therapie van zieke dieren is dus zeer individueel. Bijna alle patiënten kunnen uiteindelijk genezen worden. |
